Prolog

Prolog

Can’t feel anything

Kobieta szła przed siebie, a jej bose stopy zostawiały ślady w śniegu. Mróz przenikał do szpiku kości, powoli paraliżując zmysły. Zwiewna, biała sukienka i czarne włosy co chwilę trącił wiatr. Temperatura spadała poniżej minus pięćdziesięciu stopni Celsujsza, ale na jej bladej skórze nie było oznak zimna, wręcz przeciwnie. Chłód wokół niej zdawał się jeszcze bardziej maleć, jakby kobietę otaczała własna aura mrozu. Gdyby ktoś zasugerował jej wybranie niewłaściwego ubioru, uśmiechnęłaby się drwiąco i poszłaby dalej. Nic, ani nikt, nie mógł przerwać jej misji. 

Nagle sobie przypominając, mocniej przycisnęła zawiniątko do piersi , tak lodowate jak ona. Nie czuła. Serce miała okute lodem, który nigdy nie stopnieje, a jej zmysł dotyku nie działał. Wszystko było odrętwiałe z zimna. Brakowało jej empatii i serdeczności, które zastąpiła ironią i złośliwością. Niektórzy mówili, że do serca wpadł jej odłamek z Lustra Królowej Śniegu, jednak to tylko bajka dla dzieci. Ale czy na pewno? 

Oczy w kolorze zimnej kawy rzucały wrogie spojrzenia ku okolicy. Syberia, przeurocze miejsce. Wszystko pokrywał wieczny śnieg, a opowieści głosiły, że dawniej żyły tu Mamuty i ich kości zostały zakopane głęboko pod ziemię. Sama była legendą. Niegdyś rozpoznawana wszędzie. Zła sława, ale zawsze jakaś. Dla niej nie ważne były dobre czy złe słowa. Ważne, że o niej mówili, że pamiętali, że się jej bali. Zacisnęła ręce w piersi. Była legendą. Teraz została jej tylko jedna, malutka świątynia na odludziu. Nikt nie drżał przed nią z trwogą. Brakowało jej widoku strachu w oczach nędznych śmiertelników. Musiała przywrócić swoją dawną świetność.

 Z każdym oddechem, który zamieniał się w parę, była coraz bliżej. Wiatr przybrał na sile i wtrącał jej unikalne płatki śniegu do oczu. Ujrzała ją. Mała kopuła wykonana z białego marmuru, podtrzymywana przez jońskie kolumny, stała pośród drzew iglastych. Przed jej stopniami leżała misa wypełniona zgniłym mięsem. Ostatnia ofiara. Ludzie sie stąd wynieśli, poszukując bardziej słonecznych terenów. Zagryzła zęby z wściekłości.

Weszła do środka. Jej kroki echem odbijały się od okrągłych ścian. Nie było tu żadnych fresków, ołtarzy czy zdobień, jak w innych świątyniach. Czysta prostota. Wszystko było białe jak śnieg, a na środku stał posąg patrzący na nią z góry. To śmieszne jak ci ludzie ją widzieli. Srogi wyraz twarzy, w dłoni dzierżyła laskę skutą lodem, a grecka tunika była oszroniona. Prawy kącik jej ust powędrował do góry. Delikatnie dotknęła dłonią marmuru, bojąc się, że się rozpadnie. Czuła jak w tym miejscu jej moc rośnie. Stawała się potężniejsza.

Klęknęła przed posągiem i położyła zawiniątko na ziemi. Nie było zbyt ciężkie, ale kobieta obchodziła się z nim jak z jajkiem, zważając na to, że nie czuła. Odsłoniła twarz dziewczynki. Lodowate, niebieskie oczy patrzyły na nią czujnie, a meszek na głowie pokrył się lekkim szronem, który spadł z rzeźby. Rysy twarzy miała mocne. W przyszłości z pewnością wyrośnie na silną i stanowczą dziewczynę.

Nagle, kobieta poczuła gwałtowną falę gorąca i szybko się odwróciła. O framugę opierał się przystojny blondyn, który rozcierał swoje ciało i chuchał na ręce. Ubrany był w kurtkę myśliwską i zwykłe jeansy, a na plecach widniał kołczan ze strzałami. Drżał z zimna.

         - Chione. – Skinął jej głową z wyraźną niechęcią, ale tak nakazywała mu uprzejmość i prześwidrował ją spojrzeniem swoich oczu w kolorze pogodnego nieba. Czuła się jakby spijał każdy sekret z jej duszy. – Widzę, że jesteś w swoim żywiole. – Mruknął i strącił płatek śniegu.

Bogini mrozu rzuciła mu jadowite spojrzenie, gdy wszedł do środka. Apollo, bóg słońca, odwiedził mroźną Syberię. Pytanie samo narzucało jej się na pełne, czerwone usta.

         - Co tu robisz? – Zapytała prosto z mostu, nie siląc się na uprzejmości. Założyła ręce na piersi i stanęła przed dzieckiem, jednocześnie je zasłaniając. Mogłaby za nie walczyć, gdyby nadarzyła się taka okazja. – To nie miejsce dla ciebie.

Na przekór jej słowom szybko się rozgościł. Chodził tam i z powrotem i ilustrował wzrokiem świątynię, która nie zrobiła na nim wielkiego wrażenia. Sam posiadał wielką, złotą w Atenach. Dla niego mały budynek mógł uchodzić za mniejszą kaplicę do modłów. Przejechał palcem sprawdzając ile kurzu jest na ścianach. Gdy dotarły do niego jej słowa zaśmiał się dźwięcznie i spojrzał na nią z politowaniem.

          - Wpadłem w odwiedziny. – Zaszczycił ją spojrzeniem i oparł się o posąg. Coś w niej drgnęło. Bogini ledwo powstrzymała się od wymierzenia mu uderzenia. Jeszcze zrobiłaby coś rzeźbie. Nie przepadała za Apollinem. Był zbyt arogancki i pewny siebie.

         - Odejdź. – Posłała mu kolejne lodowate spojrzenie, a blondyn uśmiechnął się w odpowiedzi. Chwycił ją za ręce. Jego ciepło, aż ją poraziło. Chione otworzyła usta ze zdziwienia i szybko się wyrwała. Apollo z niedowierzaniem patrzył na swoje dłonie, które były wręcz sine z zimna. Słońce i śnieg to zła kompozycja.

       - Wiem co planujesz. Nie rób tego. To wprowadzi tylko chaos i zbędne zamieszanie. – Powiedział i pokręcił z rezygnacją głową. Nie chciał kolejnej wojny, wiedziała to. Szczególnie, że dwie ujrzał już w swoich snach. Wojnę z budzącym się do życia Kronosem i Gają.

Kobieta zacisnęła ręce w pięści. Jak on śmiał ją pouczać? Sama wiedziała co jest dla niej najlepsze. Nikt nie mógł jej powstrzymać przed wypełnieniem jej planu. Przywróci sobie dawną świetność nawet kosztem wszystkich bogów. Nie zawahałaby się przed wbiciem lodowatego sztyletu w pierś Heliosa, czy samego króla, Zeusa.

        - Nie powstrzymasz mnie, ja…

     - Wiem. – Bóg jej przerwał. Jak zwykle wtrącił swoje dwa grosze. Sięgnął do pustego kołczanu i wyciągnął zawiniątko. Zaczęło płakać. Dziecko.

Serce bogini mrozu aż zatrzepotało w piersi. Nie chciał jej przeszkadzać. Musiał ją rozumieć. Wiedzieć na czym jej zależało.  Spojrzała na niego z lekką dezorientacją, ale zmniejszyła dzielącą ich odległość.

Główkę dziewczynki pokrywał złoty meszek, jej czujne, błękitne oczy wszystko bacznie obserwowały, a gdy ujrzała czarnowłosą kobietę, uśmiechnęła się i wyciągnęła do niej rączkę. Była bardzo podobna do swojego ojca.

        - Chcesz ją poświęcić? – Zerknęła na boga ukradkiem.

Apollo westchnął teatralnie, jak to miał w zwyczaju i przeczesał ręką swoje złote włosy. Nastała między nimi niemal namacalna cisza. Bóg wyglądał, jakby toczył wojnę z samym sobą. Z miłością, a powinnością.

      - Nie. – Rzekł po chwili. – Nie niszczę twojego planu, ale tylko go ubezpieczę. Słyszałem przepowiednię. Tak się musi stać.

Chione prychnęła. Miłość. Co za głupie uczycie. Czyni wszystkich słabszymi. Są w stanie poświęcić się za ukochaną osobę. Co potem im zostaje? Pustka. Pustka i nicość. Puste miejsce po utraconej miłości, które nigdy się nie zagoi. Pamięć i serce zawsze szły ze sobą w parze. Serce czuło, umysł pamiętał. Wszystkie radosne chwile, które wręcz wbijały gwoździe, gdy ktoś przestał się kochać. Kolejna słabość. A słabości trzeba eliminować, albo zamieniać w swoją siłę.

Uklęknęła przed swoją córką i ściągnęła swój medalion w kształcie płatka śniegu. Położyła go pod nią. Czuła jak esencja życiowa dziewczynki wiąże się z naszyjnikiem.

Apollo delikatnie ułożył swoje dziecko obok i zrobił to samo z bólem wymalowanym na twarzy. Amulet w kształcie słońca jarzył się swoim własnym światłem. 

Oboje przełamali je na pół i zaczęli szeptać słowa w starodawnym języku. Zapomniany rytuał. Chione cieszyła się w duchu. Nareszcie. Tyle czekała na tę chwilę. Wymienili się i połączyli swoją mocą dwa kawałki, które tworzyły słońco-śnieżynkę. Założyli je na dziewczynki. Od dzisiaj nic nie będzie takie samo.