One Shoty

CONNOR & TRAVIS HOOD

IN

SPIDERMANs

Dzień zapowiadał się na pozór normalnie. Obozowicze krzątali się w tę i z powrotem, z areny dochodziły specyficzne dźwięki, a Pan D ogrywał Chejrona w pokera. Słonce świeciło, ptaszki ćwierkały. Nic ciekawego i nadzwyczajnego. 

Może dla ciebie.

Travis Hood z hukiem pchnął drzwi prowadzące do domku numer jedenaście i stanął w przedsionku. Ogarnął wzrokiem pomieszczenie poszukując swojego brata. Nieco niższy od niego, ciemne kręcone włosy i chytry uśmieszek. 

U dzieci Hermesa zawsze było tłoczno i panował nieporządek. Bóg kupców i złodziei przyjmował każdego nieuznanego, co zwykle wywoływało jeszcze większy harmider niż zwykle. Przynajmniej nigdy nie odczuwało się samotności, było komu robić kawały, albo kogo okradać. Taa, jesteśmy szczęśliwą rodzinką. Ich motto brzmiało: ,,Trzymaj portfel przy sobie, albo wyjdziesz bez niego.” 

Wszedł do pomieszczenia i położył wiadro zakryte pokrywką na ziemi. Zmrużył brązowe oczy i położył ręce na biodrach. Radosne rozmowy zalewały go z każdej strony, a w większości ciemne czupryny szwędały się pod jego nogami. Westchnął i pokręcił z rezygnacją głową. 

- Hej! Ludzie! Czy ktoś widział mojego brata?! – krzyknął w stronę zgromadzenia. Rozmowy na chwilę ucichły i wszyscy wlepili w niego spojrzenie. Travis patrzył na nich z zapytaniem. Nastała niezręczna cisza, ale po chwili głosy znowu rozbrzmiały, jakby ciemnowłosy był kupką soli. Nie, niezbyt trafione porównanie. Jakby był Nico. O! Lubił tego dzieciaka, który czasem zachowywał się jak duch. Prychnął. Czasem to mało powiedziane. No i te jego gadki typu: Niedługo umrze twoja wiewiórka, nie były zbyt zachęcające do dalszej znajomości. Uśmiechnął się. Natchnęła go myśl, aby zrobić Obozowy Dzień Przytulania Dzieci Hadesa. To był pomysł, godny realizacji! Powracając na ziemię wpadł na pewien chwyt. Stanął na krzesło i gwizdnął zwracając po raz kolejny na siebie uwagę.

- Ludzie. W tym wiadrze jest bomba i tylko Connor może ją rozbroić. – powiedział śmiertelnie poważnym tonem. – Zatem. Gdzie. On. Jest. – znacznie przy tym gestykulował i świdrował tłum wzrokiem. – Pamiętajcie, - uniósł palec wskazujący do góry – od tego zależy wasze życie. – wskazał na pojedyncze osoby.

Reakcje były różne. Ktoś kichnął, ktoś spadł z łóżka chwytając ze sobą wazon, który rozbił się na drobne kawałeczki, a jeszcze ktoś krzyknął: Ja nie chcę umierać! 

Travis zszedł z krzesła i usłyszał swoje imię. Obrócił głowę w tamtą stronę i zobaczył znaną mu niebieskooką blondynkę. 

- Connor jest pod łóżkiem. – oznajmiła i kiwnęła głową w stronę obiektu zakładając przy tym ręce na piersi. Liczne bransoletki, które widniały na jej nadgarstkach brzęczały z każdym jej ruchem.

Popatrzył na nią z lekkim skołowaniem.

- Co on na Hermesa tam robi? – zapytał, ale podszedł do Mackenzie. Klęknął obok jej miejsca do spania i schylił się. Zobaczył pochrapującego w najlepsze Connora wraz z jakimś pakunkiem. Wzniósł oczy ku górze i wyszeptał coś w stylu: Bogowie, zmiłujcie się. Wyciągnął go i potrząsnął za ramiona. 

- Connor. Connor! Darmowe tosty! 

Chłopak gwałtownie się obudził.

- Co? Tosty? Gdzie? – zapytał jeszcze sennym głosem. Przeciągnął się i usiadł na łóżku. Podrapał się po głowie widząc spojrzenie brata. – Nie pytaj.

Travis wyciągnął ręce w obronnym geście. 

- Nie miałem zamiaru. – podniósł z ziemi pakunek. –Czy to jest to o czym myślę? – zapytał, a chytry uśmieszek wpełzł na jego twarz.

Nagle poczuł ciągnięcie za pomarańczową koszulkę.

- Bomba! Co z bombą?! – zapytał jakiś trzynastolatek, widząc, że ten, który potrafi ją rozbroić znalazł się. 

Travis klęknął i potrząsnął go za ramiona.

- Chłopie! Są ważniejsze sprawy niż bomba! Martw się raczej o globalne ocieplenie, a nie o swój marny żywot! I tak wszyscy spotkamy się na Łąkach Asfodelowych!

Chłopiec wybiegł z Domku z płaczem. 

- Obudził się w tobie psycholog czy co? 

- Miewam przebłyski geniuszu. – kiwnął głową w stronę brata i obaj udali się do ich kąta. Starszy z nich postawił wiadro przed sobą, a młodszy rozpakował paczkę. Wyciągnął sztuczną pajęczynę w spreju i dwa kostiumy Spidermen’ów. 

Travis poklepał pudło.

- Trzydzieści obrzydliwych tarantul. – oznajmił z dumą. Udało mu się wymknąć z obozu i przehandlować drachmę wmawiając, że jest to moneta z antycznego kraju za pająki. Spojrzał znacząco na Connora. –To co? Wcielamy plan w życie, brachu. – szturchnął go w ramię w przyjacielskim geście i obaj udali się do toalet. 

Założyli idealnie pasujące stroje i maski. Razem z wiadrem i sprejami stanęli pod Domkiem Ateny. 

- Gotowy? – zapytał Connor.

- Czuję, że to będzie lepsze niż ‘Złote Mango’. – odpowiedział, a obaj wyszczerzyli się w uśmiechu przypominając sobie udany kawał. Dzieci Afrodyty były wtedy niczym stado wściekłych Bratz. 

Wbiegli do środka odrzucając pokrywę wiadra. Pająki falą zalały podłogę, a dzieci Ateny zaczęły krzyczeć. Bracia powstrzymywali uciekających pryskając im sprejem prosto w twarz. Piski i przerażone miny pieściły serca żartownisiów. Nagle Connor oberwał książką. To był jasny znak do odwrotu. Jak szybko się pojawili, tak szybko zniknęli. Biegli do lasu i skryli się za drzewem. Dzieci Ateny jakoś sobie poradzą. Aż tu docierały ich wrzaski. 

Travis ściągnął maskę i przybił żółwika Connorowi. 

- Najlepsza akcja ever. 

- Musimy to powtórzyć. – powiedział młodszy i obaj zaczęli pokładać się ze śmiechu.

~*~